سی و ششمین رئیسجمهور آمریکا
زکری تیلور(Zachary Taylor)
زکری تیلور (به انگلیسی: Zachary Taylor) (۲۴ نوامبر ۱۷۸۴ – ۹ ژوئیه ۱۸۵۰) دوازدهمین رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا از حزب ویگ بود. زکری تیلور بین سالهای ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ میلادی ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت.
اوایل زندگی
زکری تیلور در ۲۴ نوامبر ۱۷۸۴ در مزرعه ای در شهرستان اورنج، ویرجینیا، در خانواده ای برجسته از کاشت کاران انگلیسی به دنیا آمد. محل تولد او ممکن است مزرعه جنگل خرگوش، خانه پدربزرگ مادری او ویلیام استروتر بوده باشد، اما این موضوع نامشخص است. احتمال دیگر، که توسط یک نشانگر تاریخی به رسمیت شناخته شده است، مونتبلو، یکی دیگر از املاک شهرستان اورنج است. او سومین پسر از پنج پسر بازمانده خانواده اش بود (نفر ششم در کودکی درگذشت) و سه خواهر کوچکتر داشت. مادرش سارا دابنی (استروتر) تیلور بود. پدرش، ریچارد تیلور، به عنوان سرهنگ دوم در انقلاب آمریکا خدمت کرد.
تیلور از نوادگان الدر ویلیام بروستر، یکی از رهبران زائر مستعمره پلیموت، یک مهاجر میفلاور، و امضاکننده قرارداد میفلاور بود. پسر دایی دوم تیلور در آن خط، جیمز مدیسون، چهارمین رئیسجمهور بود. او همچنین عضوی از خانواده معروف لی از ویرجینیا بود، و یک پسر دایی سوم ژنرال رابرت ای لی که یک بار کنار گذاشته شد.
خانواده او سرزمین فرسوده ویرجینیا را ترک کردند، به مهاجرت به غرب پیوستند و در آینده نزدیک در لوییویل، کنتاکی، در رود اوهایو ساکن شدند. تیلور در یک کلبه جنگلی کوچک بزرگ شد تا اینکه با افزایش رفاه، خانواده اش به خانه ای آجری نقل مکان کردند. او در کودکی در میدان نبرد جنگهای سرخپوستان آمریکا زندگی میکرد و بعدها ادعا کرد که بومیان آمریکایی را دیده بود که همکلاسیهایش را در حالی که با هم در جاده قدم میزدند، ربوده و پوست سرشان را میکشیدند. رشد سریع لوییویل برای پدر تیلور که در آغاز قرن نوزدهم ۱۰۰۰۰ جریب (۴۰ کیلومتر مربع) در سراسر کنتاکی و همچنین ۲۶ برده برای کشت توسعه یافتهترین بخش از داراییهای خود به دست آورده بود، موهبتی بود. تحصیلات رسمی تیلور پراکنده بود زیرا سیستم آموزشی کنتاکی در طول سالهای شکلگیری او شکل میگرفت.
مادر تیلور به او خواندن و نوشتن آموخت، و او بعداً در مدرسهای رفت که توسط الیشا آیر، معلمی که اصالتاً اهل کانکتیکات بود اداره میشد. او همچنین در آکادمی میدلتاون، کنتاکی، که توسط کین اوهارا، یک محقق آموزش دیده کلاسیک از ایرلند و پدر تئودور اوهارا اداره میشد، شرکت کرد. آیر تیلور را بهعنوان فردی صبور و سریع یاد میکرد، اما نامههای اولیه او درک ضعیفی از املا و دستور زبان، و همچنین دستخط ضعیف را نشان میداد. همه با گذشت زمان بهبود یافتند، اما خواندن دستخط او دشوار بود.
حرفه نظامی
کمیسیونهای اولیه
در ۳ مه ۱۸۰۸، تیلور به ارتش ایالات متحده پیوست و از رئیسجمهور توماس جفرسون به عنوان ستوان یکم هنگ پیادهنظام هفتم کنتاکی، کمیسیون دریافت کرد. او یکی از افسران جدید کنگره بود که در پاسخ به ماجرای چساپیک-لئوپارد، که در آن خدمه یک کشتی جنگی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا سوار بر ناوچه نیروی دریایی ایالات متحده شده بودند، مأموریت یافتند، که جرقهای برای جنگ برانگیخت. تیلور بیشتر سال ۱۸۰۹ را در اردوگاههای ویران نیواورلئان و پریش سنت برنارد در نزدیکی آن، در قلمرو اورلئان گذراند. تحت فرمان جیمز ویلکینسون، سربازان در پریش سنت برنارد به شدت از بیماری و کمبود آذوقه رنج بردند و به تیلور مرخصی طولانی داده شد و برای بهبودی به لوییویل بازگشت.
تیلور در نوامبر ۱۸۱۰ به کاپیتان ارتقا یافت. وظایف ارتش او در این زمان محدود بود و او به امور مالی شخصی خود رسیدگی میکرد. در طی چندین سال بعد، او شروع به خرید مقدار زیادی سهام بانکی در لوییویل کرد. او همچنین یک مزرعه در لوییویل و همچنین مزرعه سایپرس گروو در شهرستان جفرسون، قلمرو میسیسیپی خرید. این خریدها شامل بردگان بود که تعداد آنها به بیش از ۲۰۰ نفر افزایش یافت.
در ژوئیه ۱۸۱۱ او به قلمرو ایندیانا فراخوانده شد، جایی که پس از فرار فرمانده، کنترل فورت ناکس را به دست گرفت. در چند هفته، او توانست نظم را به پادگان بازگرداند، که به خاطر آن توسط فرماندار ویلیام هنری هریسون مورد تحسین قرار گرفت. تیلور بهطور موقت به واشینگتن دی سی فراخوانده شد تا برای ویلکینسون به عنوان شاهد در دادگاه نظامی شهادت دهد، و بنابراین در نبرد نوامبر ۱۸۱۱ تیپکانو علیه نیروهای تکامسه، یک رئیس شاونی شرکت نکرد.
جنگ ۱۸۱۲
در طول جنگ سال ۱۸۱۲، که در آن نیروهای ایالات متحده با امپراتوری بریتانیا و متحدان سرخپوست آن نبرد کردند، تیلور از فورت هریسون در قلمرو ایندیانا در برابر حمله سرخپوستان به فرماندهی تکامسه دفاع کرد. نبرد سپتامبر ۱۸۱۲ اولین پیروزی زمینی نیروهای آمریکایی در جنگ بود که تیلور به خاطر آن مورد تحسین گسترده قرار گرفت و همچنین به درجه سرگرد (موقت) ارتقا یافت. به گفته مورخ جان آیزنهاور، این اولین جایزه بروت در تاریخ ایالات متحده بود. بعداً در همان سال، تیلور به عنوان دستیار در دو اکسپدیشن به ژنرال ساموئل هاپکینز پیوست - یکی به قلمرو ایلینوی و دیگری به سایت نبرد تیپکانو، جایی که آنها مجبور به عقبنشینی در نبرد گربه وحشی کریک شدند. پس از کاهش خشونت، تیلور خانواده خود را به فورت ناکس نقل مکان کرد.
در بهار سال ۱۸۱۴، تیلور تحت فرماندهی سرتیپ بنجامین هاوارد به عملیات فراخوانده شد و پس از اینکه هاوارد بیمار شد، تیلور یک اکسپدیشن ۴۳۰ نفره را از سنت لوئیس، بالای رودخانه میسیسیپی رهبری کرد. در نبرد جزیره کردیت، تیلور نیروهای سرخپوست را شکست داد، اما پس از پیوستن سرخپوستان توسط متحدان بریتانیایی خود، عقبنشینی کرد. در اکتبر آن سال، او بر ساخت فورت پولک در نزدیکی ورشو، ایلینوی، آخرین پایگاه ارتش ایالات متحده در بالای دره رودخانه میسیسیپی نظارت کرد. پس از مرگ هاوارد چند هفته بعد، به تیلور دستور داده شد که قلعه را رها کرده و به سنت لوئیس عقبنشینی کند. پس از پایان جنگ در سال ۱۸۱۵ به درجه کاپیتان کاهش یافت و از ارتش استعفا داد. او یک سال بعد پس از به دست آوردن یک کمیسیون به عنوان یک ارشد، دوباره وارد آن شد.
فرماندهی فورت هاوارد
تیلور به مدت دو سال فرماندهی فورت هاوارد در گرین بی، منطقه میشیگان را بر عهده داشت، سپس به لوییویل و خانواده اش بازگشت. در آوریل ۱۸۱۹ او به درجه سرهنگ دوم ارتقا یافت و با رئیسجمهور جیمز مونرو و ژنرال اندرو جکسون شام خورد. در اواخر سال ۱۸۲۰، تیلور پیادهنظام هفتم را به نکیتاش، لوئیزیانا، در کنار رود رد استوور برد. او متعاقباً فورت سلدن را در محل تلاقی رود سولفور و رود سرخ تأسیس کرد. به دستور ژنرال ادموند پی گینز، او بعداً یک پست جدید برای مرز رودخانه سابین پیدا کرد. در مارس ۱۸۲۲، تیلور فورت جسوپ را در سایت شیلدز اسپرینگ در جنوب غربی نکیتاش تأسیس کرد.
آن نوامبر (۱۸۲۲)، تیلور به بتنروژ در رودخانه میسیسیپی در لوئیزیانا منتقل شد، و تا فوریه ۱۸۲۴ در آنجا ماند. او چند سال بعد را صرف استخدام کرد. در اواخر سال ۱۸۲۶، او به واشینگتن دی سی فراخوانده شد تا در کمیته ارتش برای تحکیم و بهبود سازمان نظامی کار کند. در همین حال او اولین مزرعه خود را در لوئیزیانا به دست آورد و تصمیم گرفت با خانواده اش به خانه جدیدی در بتنروژ نقل مکان کند.
جنگ شاهین سیاه
در ماه مه ۱۸۲۸، تیلور به عملیات فراخوانده شد و به مدت یک سال فرماندهی قلعه اسنلینگ در قلمرو میشیگان (مینهسوتا کنونی) در رودخانه میسیسیپی را بر عهده داشت و سپس به مدت یک سال در نزدیکی فورت کرافورد فرماندهی کرد. پس از مدتی مرخصی، که صرف توسعه زمینهای خود کرد، تیلور در آوریل ۱۸۳۲، زمانی که جنگ شاهین سیاه در غرب آغاز میشد، به سرهنگ هنگ پیادهنظام ۱ ارتقا یافت. تیلور تحت فرماندهی ژنرال هنری اتکینسون برای تعقیب و بعداً دفاع در برابر نیروهای رئیس شاهین سیاه در طول تابستان به مبارزه پرداخت. پایان جنگ در اوت ۱۸۳۲ نشان دهنده مقاومت نهایی سرخپوستان در برابر گسترش ایالات متحده در منطقه بود.
در این دوره، تیلور با خواستگاری دختر ۱۷ ساله خود سارا ناکس تیلور با ستوان جفرسون دیویس، رئیسجمهور آینده ایالات موتلفه آمریکا مخالفت کرد. او به دیویس احترام میگذاشت، اما نمیخواست دخترش همسر یک نظامی شود، زیرا میدانست که زندگی سختی برای خانوادههاست. دیویس و سارا تیلور در ژوئن ۱۸۳۵ (زمانی که ۲۱ سال داشت) ازدواج کردند، اما او سه ماه بعد به دلیل ابتلا به مالاریا در بازدید از خانه خواهر دیویس در سنت فرانسیسویل، لوئیزیانا درگذشت.
دومین جنگ سمینول
در سال ۱۸۳۷، زمانی که تیلور به فلوریدا هدایت شد، دومین جنگ سمینول در جریان بود. او فورت گاردینر و فورت بیسینجر را به عنوان انبارهای تدارکات و مراکز ارتباطی در حمایت از کمپین سرلشکر توماس اس. جسوپ برای نفوذ به اعماق قلمرو سمینول با نیروهای بزرگ و به دام انداختن سمینولها و متحدانشان ساخت تا آنها را مجبور به جنگیدن یا تسلیم کند. او در نبرد روز کریسمس در دریاچه اوکیچوبی، در میان بزرگترین نبردهای ایالات متحده و سرخپوستان در قرن نوزدهم، با سرخپوستان سمینول وارد نبرد شد. در نتیجه به درجه سرتیپی ارتقا یافت. در ماه مه ۱۸۳۸، جسوپ از قدرت کنار رفت و تیلور را به عنوان فرماندهی تمام نیروهای آمریکایی در فلوریدا قرار داد، سمتی که او به مدت دو سال حفظ کرد - شهرت او به عنوان یک رهبر نظامی در حال افزایش بود و او به عنوان «پیر خشن و آماده» شناخته شد. تیلور به دلیل استفاده از سگهای خونخوار به منظور ردیابی سمینول مورد انتقاد قرار گرفت.
تیلور پس از اعطای کمکهای طولانی مدت به او، یک سال راحت را با خانواده خود در تور کشور و ملاقات با رهبران نظامی گذراند. در این دوره، او به سیاست علاقهمند شد و با رئیسجمهور ویلیام هنری هریسون مکاتبه کرد. او در ماه مه ۱۸۴۱ به فرماندهی بخش دوم لشکر غربی ارتش منصوب شد. قلمرو قابل توجهی از رودخانه میسیسیپی به سمت غرب، در جنوب مدار ۳۷ درجه شمالی. تیلور که در آرکانزاس مستقر بود، از چندین سال بیحادثه لذت برد، و به همان اندازه برای مسائل نظامی وقت خود را صرف رسیدگی به حدس و گمان زمین خود کرد.
جنگ مکزیک و آمریکا
در انتظار الحاق جمهوری تگزاس، که استقلال خود را در سال ۱۸۳۶ ایجاد کرده بود، تیلور در آوریل ۱۸۴۴ به فورت جسوپ در لوئیزیانا فرستاده شد و به او دستور داده شد که در برابر تلاشهای مکزیک برای بازپسگیری قلمرو محافظت کند. ژنرالهای ارشد بیشتری در ارتش ممکن است این فرماندهی مهم را بر عهده گرفته باشند، مانند وینفیلد اسکات و ادموند پی گینز. اما هر دو از اعضای شناخته شده حزب ویگ بودند و شهرت غیرسیاسی و روابط دوستانه تیلور با اندرو جکسون باعث شد تا او به عنوان رئیسجمهور جیمز ناکس پولک انتخاب شود. پولک به او دستور داد تا در قلمرو مورد مناقشه در تگزاس، «روی یا نزدیک ریو گرانده» در نزدیکی مکزیک مستقر شود. تیلور نقطه ای را در کورپس کریستی انتخاب کرد و ارتش اشغالگر او تا بهار بعد در انتظار حمله مکزیکی در آنجا بودند.
هنگامی که تلاشهای پولک برای مذاکره با مکزیک شکست خورد، مردان تیلور در مارس ۱۸۴۶ به سمت ریو گرانده پیشروی کردند و جنگ قریبالوقوع ظاهر شد. خشونت چند هفته بعد، زمانی که نیروهای مکزیکی به برخی از افراد کاپیتان ست ب. تورنتون در شمال رودخانه حمله کردند، آغاز شد. پولک با اطلاع از ماجرای تورنتون، در ماه مه به کنگره گفت که جنگ بین مکزیک و ایالات متحده آغاز شده است.
در همان ماه، تیلور فرماندهی نیروهای آمریکایی در نبرد پالو آلتو و نبرد نزدیک رساکا د لا پالما را بر عهده داشت. اگرچه تعداد زیادی از او بیشتر بود، اما «ارتش شمال» مکزیکی به فرماندهی ژنرال ماریانو آریستا را شکست داد و نیروها را مجبور به بازگشت از ریو گرانده کرد. تیلور بعداً به خاطر رفتار انسانیاش با سربازان مجروح مکزیکی قبل از مبادله اسیران با آریستا مورد ستایش قرار گرفت و به آنها همان مراقبتی را که به مجروحان آمریکایی میداد، ارائه کرد. او پس از رسیدگی به مجروحان، آخرین مراسم را برای کشته شدگان سربازان آمریکایی و مکزیکی کشته شده در جریان نبرد انجام داد.
این پیروزیها او را به یک قهرمان محبوب تبدیل کرد و در ماه مه ۱۸۴۶ تیلور ارتقای سرلشکری و تجلیل رسمی از کنگره دریافت کرد. در ماه ژوئن به درجه سرلشکری کامل رسید. مطبوعات ملی او را با جرج واشینگتن و اندرو جکسون مقایسه کردند، هر دو ژنرالهایی که به ریاست جمهوری رسیده بودند، اما تیلور هرگونه علاقه به نامزدی را رد کرد. او در نامهای میگوید: «چنین اندیشهای هرگز به ذهن من خطور نکرده است، و احتمالاً به سر هیچ عاقلی هم نمیرسد».
پس از عبور از ریو گرانده، در ماه سپتامبر، تیلور در نبرد مونتری تلفات سنگینی بر مکزیکیها وارد کرد و آن شهر را با وجود شهرت تسخیرناپذیرش در سه روز تصرف کرد. تیلور به دلیل امضای یک آتشبس «لیبرال» به جای فشار برای تسلیم در مقیاس بزرگ مورد انتقاد قرار گرفت. پولک امیدوار بود که اشغال شمال مکزیک مکزیکیها را وادار کند که آلتا کالیفرنیا و نیومکزیکو را بفروشند، اما مکزیکیها تمایلی به جدایی از این تعداد قلمرو نداشتند. پولک ارتشی به فرماندهی وینفیلد اسکات فرستاد تا وراکروز، شهر بندری مهم مکزیک را محاصره کند، در حالی که به تیلور دستور داده شد در نزدیکی مونتری بماند. بسیاری از سربازان باتجربه تیلور تحت فرمان اسکات قرار گرفتند و نیروی کوچکتر و کم اثرتر تیلور باقی ماند. ژنرال مکزیکی آنتونیو لوپز دو سانتا آنا نامه ای از اسکات در مورد نیروی کوچکتر تیلور را رهگیری کرد و او به سمت شمال حرکت کرد تا قبل از رویارویی با ارتش اسکات نیروهای تیلور را نابود کند.
تیلور با یادگیری رویکرد سانتا آنا، و امتناع از عقبنشینی با وجود تعداد بیشتر ارتش مکزیک، یک موقعیت دفاعی قوی در نزدیکی شهر سالتییو ایجاد کرد. سانتا آنا با ۲۰٬۰۰۰ مرد در نبرد بوئنا ویستا در فوریه ۱۸۴۷ به تیلور حمله کرد و حدود ۷۰۰ آمریکایی کشته یا زخمی شدند که هزینه آن بیش از ۱۵۰۰ تلفات مکزیکی بود. آمریکا پیروز شد.
تیلور به پاس پیروزی خود در بوئنا ویستا، در ۴ ژوئیه ۱۸۴۷ به عضویت افتخاری انجمن نیویورک سینسیناتی انتخاب شد که شعبه ویرجینیا شامل پدرش به عنوان عضو منشور بود. تیلور همچنین عضو باشگاه آزتک ۱۸۴۷، انجمن نظامی جنگ مکزیک شد. او سه مدال طلای کنگره را برای خدماتش در جنگ مکزیک و آمریکا دریافت کرد و تنها فردی است که سه بار این مدال را دریافت کرده است.
تیلور تا اواخر نوامبر ۱۸۴۷ در مونتری ماند، زمانی که به سمت خانه حرکت کرد. در حالی که او سال بعد را در فرماندهی کل بخش غربی ارتش گذراند، دوران نظامی فعال او عملاً به پایان رسیده بود. در دسامبر، او در نیواورلئان و بتنروژ مورد استقبال قهرمان قرار گرفت و زمینه را برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۴۸ فراهم کرد.
یولیسیز سایمن گرانت در این جنگ زیر نظر تیلور خدمت کرد و در مورد سبک رهبری او گفت: «یک ارتش بهتر، مرد برای انسان، احتمالاً هرگز با دشمنی روبرو نشد که ژنرال تیلور در دو درگیری اولیه جنگ مکزیک فرماندهی کرد.»
«ژنرال تیلور افسری نبود که دولت را با خواستههایش مشکل کند، اما مایل بود با امکاناتی که در اختیارش قرار میگرفت بهترین کار را انجام دهد. او احساس مسئولیت میکرد که بیشتر از این نمیرود. اگر فکر میکرد با وسایلی که در اختیارش گذاشته بود برای انجام غیرممکن فرستاده شده است، احتمالاً نظر خود را به اطلاع مقامات میرساند و آنها را وادار میکرد که مشخص کنند چه باید کرد. اگر قضاوت بر ضد او بود، او به بهترین شکل ممکن با وسایلی که در دست داشت، بدون اینکه شکایت خود را در برابر عموم نشان دهد، انجام میداد. هیچ سربازی به اندازه او نمیتوانست با خطر یا مسئولیت روبرو شود. اینها ویژگیهایی هستند که کمتر از نبوغ یا شجاعت فیزیکی یافت میشوند. ژنرال تیلور هرگز نمایش یا رژه بزرگی را انجام نداد، چه با لباس یا همراه. در لباس پوشیدن او احتمالاً خیلی ساده بود، به ندرت چیزی در میدان میپوشید که نشان دهنده درجه او باشد، یا حتی اینکه او یک افسر است. اما او برای همه سربازان ارتش خود شناخته شده بود و مورد احترام همه بود.»
انتخابات ۱۸۴۸
تیلور در مقام یک افسر شغلی، هرگز قبل از سال ۱۸۴۸ عقاید سیاسی خود را بهطور علنی فاش نکرده بود و قبل از آن زمان رای نداده بود. او غیرسیاسی بود و نسبت به اکثر سیاستمداران نظر منفی داشت. او خود را فردی مستقل و معتقد به یک سیستم بانکی قوی و سالم برای کشور میپنداشت و فکر میکرد که رئیسجمهور اندرو جکسون نباید اجازه میداد که بانک دوم ایالات متحده در سال ۱۸۳۶ سقوط کند. او معتقد بود که گسترش برده داری به غرب ایالات متحده غیرعملی است، زیرا نه پنبه و نه شکر (هر دو در مقادیر زیادی در نتیجه برده داری تولید میشوند) نمیتوانند به راحتی در آنجا از طریق اقتصاد مزرعه کشت شوند. او همچنین یک ملیگرای قاطع آمریکایی بود و با توجه به تجربهاش از دیدن کشته شدن افراد زیادی در نتیجه جنگ، بر این باور بود که جدایی راه بدی برای حل مشکلات ملی است.
خیلی قبل از پیروزی آمریکا در بوئنا ویستا، باشگاههای سیاسی تشکیل شدند که از تیلور برای ریاست جمهوری حمایت کردند. حمایت او از طیف گستردهای از گروههای سیاسی، از جمله ویگها و دموکراتها، شمالیها و جنوبیها، متحدان و مخالفان رهبران ملی مانند پولک و هنری کلی، جلب شد. در اواخر سال ۱۸۴۶، مخالفت تیلور با نامزدی ریاست جمهوری تضعیف شد و مشخص شد که اصول او شبیه به ارتدوکس ویگ است. تیلور هم پولک و هم سیاستهای او را تحقیر میکرد، در حالی که ویگها پس از موفقیت نامزد برنده قبلی آن، ویلیام هنری هریسون، در سال ۱۸۴۰، در نظر داشتند که قهرمان جنگ دیگری را برای ریاست جمهوری معرفی کنند.
با افزایش حمایت از نامزدی تیلور، او همچنان از هر دو حزب فاصله گرفت، اما روشن کرد که اگر رای میداد، در سال ۱۸۴۴ به ویگ هنری کلی رای میداد. تیلور در نامهای که در سپتامبر ۱۸۴۷ منتشر شد، مواضع خود را در مورد چندین موضوع بیان کرد. او طرفدار اجاره یک بانک ملی دیگر نبود، طرفدار تعرفه پایین بود و معتقد بود که رئیسجمهور نباید در وضع قوانین نقشی ایفا کند. تیلور معتقد بود که رئیسجمهور میتواند قوانین را وتو کند، اما تنها زمانی که آنها آشکارا خلاف قانون اساسی باشند.
بسیاری از جنوبیها بر این باور بودند که تیلور از بردهداری و گسترش آن به قلمرو جدید جذب شده از مکزیک حمایت میکند، و عدهای خشمگین شدند که تیلور پیشنهاد کرد که در صورت انتخاب رئیسجمهور، وی پیشنهاد ویلموت را که علیه چنین گسترشی پیشنهاد میکرد، وتو نخواهد کرد. این موضع حمایت او را از سوی عناصر فعال ضد برده داری در شمال ایالات متحده افزایش نداد، زیرا آنها میخواستند تیلور به شدت در حمایت از شرط صحبت کند، نه اینکه به سادگی آن را وتو کند. بسیاری از طرفداران الغا از تیلور حمایت نکردند، زیرا او بردهدار بود.
در فوریه ۱۸۴۸، تیلور بار دیگر اعلام کرد که نامزدی هیچیک از طرفین برای ریاست جمهوری را نخواهد پذیرفت. عدم تمایل او به معرفی خود به عنوان ویگ تقریباً به قیمت نامزدی ریاست جمهوری حزب تمام شد، اما سناتور جان جی. کریتندن از کنتاکی و سایر حامیان در نهایت تیلور را متقاعد کردند که خود را ویگ معرفی کند. اگرچه کلی پیروان زیادی در میان ویگها داشت، رهبران ویگ مانند ویلیام اچ. سیوارد و آبراهام لینکلن مشتاق بودند از قهرمان جنگی حمایت کنند که بتواند موفقیت تنها نامزد ریاست جمهوری موفق دیگر حزب، ویلیام هنری هریسون را تکرار کند.
در کنوانسیون ملی ویگ در سال ۱۸۴۸، تیلور برای نامزدی ریاست جمهوری کلی و وینفیلد اسکات را شکست داد. کنوانسیون برای نامزد معاونت ریاست جمهوری، میلارد فیلمور، ویگ برجسته نیویورکی را که ریاست کمیته راه و روش مجلس نمایندگان را بر عهده داشت و یکی از رقبای نامزد معاونت ریاست جمهوری در انتخابات ۱۸۴۴ بود، انتخاب کرد.انتخاب فیلمور عمدتاً تلاشی برای آشتی با ویگهای شمالی بود که از نامزدی یک بردهدار جنوبی خشمگین بودند. هیچ جناحی از حزب به بلیط نهایی راضی نبود. در ابتدا مشخص نبود که آیا تیلور این نامزدی را خواهد پذیرفت، زیرا او به نامههایی که نتیجه کنوانسیون را به او اطلاع میداد پاسخ نداد، زیرا او به اداره پست محلی خود دستور داده بود که نامههای او را برای اجتناب از هزینه پست تحویل ندهد. تیلور همچنان نقش خود را در کمپین به حداقل رساند و ترجیح داد مستقیماً با رأی دهندگان ملاقات نکند یا در مورد دیدگاههای سیاسی خود مکاتبه کند. او کمپین فعال کمی انجام داد و ممکن است رأی نیاورد. کمپین او به طرز ماهرانه ای توسط کریتندن هدایت شد و با تأیید دیرهنگام سناتور دنیل وبستر از ماساچوست تقویت شد.
دموکراتها حتی کمتر از ویگها متحد بودند، زیرا مارتین ون بیورن، رئیسجمهور سابق دموکرات، از حزب جدا شد و حزب ضد بردهداری خاک آزاد را رهبری کرد. ون بورن حمایت بسیاری از دموکراتها و ویگها را که مخالف گسترش بردهداری در قلمروها بودند، به دست آورد، اما او آرای بیشتری را از نامزد دموکرات لوئیس کاس در ایالت حیاتی نیویورک گرفت.
در سطح ملی، تیلور کاس و ون بیورن را شکست داد و ۱۶۳ رای از ۲۹۰ رای الکترال را به دست آورد. در آرای عمومی، او ۴۷٫۳ درصد را به خود اختصاص داد، کاس ۴۲٫۵ درصد و ون بورن ۱۰٫۱ درصد. تیلور آخرین ویگ بود که به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد و آخرین فردی بود که نه از حزب دموکرات و نه از حزب جمهوریخواه به ریاست جمهوری برگزیده شد، و همچنین آخرین فردی بود که تا زمان انتخاب وودرو ویلسون در سال ۱۹۱۲ در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد.
همانطور که مورخ مایکل اف. هولت توضیح میدهد، تیلور سکوی ویگ را نادیده گرفت:
«تیلور به همان اندازه نسبت به برنامههایی که ویگ برای مدتها حیاتی میدانست بیتفاوت بود. علناً، او هنرمندانه مبهم بود و از پاسخ دادن به سؤالات در مورد دیدگاههای خود در مورد بانکداری، تعرفهها و بهبودهای داخلی خودداری میکرد. در خصوصی، او صریح تر بود. ایده بانک ملی «مرده است و در زمان من احیا نخواهد شد.» در آینده تعرفه «فقط برای درآمد افزایش خواهد یافت» ؛به عبارت دیگر، امیدهای ویگ برای بازگرداندن تعرفه حفاظتی ۱۸۴۲ بیهوده بود. دیگر هرگز بودجه فدرال مازاد از فروش زمینهای عمومی برای توزیع به ایالتها وجود نخواهد داشت و بهبودهای داخلی «علیرغم وتوهای ریاست جمهوری ادامه خواهد داشت.» در چند کلمه، یعنی تیلور یک سنگ نوشته برای کل برنامه اقتصادی ویگ تلفظ کرد.»
ریاست جمهوری (۱۸۴۹–۱۸۵۰)
انتقال
به عنوان رئیسجمهور منتخب، تیلور فاصله خود را با واشینگتن حفظ کرد و تا اواخر ژانویه ۱۸۴۹ از فرماندهی بخش غربی خود استعفا نداد. او در مورد تصمیماتش عمدی و ساکت بود که باعث ناامیدی هموطنان ویگ شد. در حالی که او حمایت و بازیهای سیاسی را تحقیر میکرد، انبوهی از پیشرفتهای جویندگان مناصب را که به دنبال ایفای نقش در دولت او بودند، تحمل کرد.
در حالی که او هیچ دموکراتی را منصوب نمیکرد، تیلور میخواست که کابینه اش منعکس کننده منافع مختلف کشور باشد و بنابراین کرسیها را از نظر جغرافیایی تقسیم کرد. او همچنین از انتخاب ویگهای برجسته اجتناب کرد و از انتخابهای آشکاری مانند کلی کنار زد. او کریتندن را به عنوان سنگ بنای دولت خود میدید و به او کرسی حیاتی وزیر امور خارجه را پیشنهاد میکرد، اما کریتندن اصرار داشت که به فرمانداری کنتاکی که به تازگی برای آن انتخاب شده بود، خدمت کند. تیلور با سناتور جان ام. کلیتون از دلاور، یکی از همکاران نزدیک کریتندن، موافقت کرد.
با کمک کلیتون، تیلور شش عضو باقی مانده از کابینه خود را انتخاب کرد. یکی از اولین اقدامات کنگره آینده ایجاد وزارت کشور خواهد بود، بنابراین تیلور منشی افتتاحیه آن وزارت را منصوب خواهد کرد. توماس اوینگ، که پیش از این به عنوان سناتور از اوهایو و به عنوان وزیر خزانه داری تحت رهبری ویلیام هنری هریسون خدمت کرده بود، پست وزیر کشور را پذیرفت. تیلور برای پست رئیس کل پست، که مرکز حمایت نیز بود، نماینده کنگره، جیکوب کولمار از ورمانت را انتخاب کرد.
پس از اینکه هوراس بینی از انتصاب به عنوان وزیر خزانه داری امتناع کرد، تیلور یکی دیگر از برجستهترین فیلادلفیاییها، ویلیام ام. مردیت را انتخاب کرد. جورج دبلیو کرافورد، فرماندار سابق جورجیا، سمت وزیر جنگ را پذیرفت، در حالی که نماینده کنگره، ویلیام بی پرستون از ویرجینیا، وزیر نیروی دریایی شد. سناتور روردی جانسون از مریلند انتصاب به عنوان دادستان کل را پذیرفت و به یکی از تأثیرگذارترین اعضای کابینه تیلور تبدیل شد. فیلمور طرفدار تیلور نبود و تا حد زیادی در طول دوران ریاست جمهوری تیلور کنار گذاشته شد.
تیلور سفر خود را به واشینگتن در اواخر ژانویه آغاز کرد، سفری مملو از آب و هوای بد، تاخیرها، جراحات، بیماری و ربوده شدن توسط یک دوست خانوادگی. تیلور سرانجام در ۲۴ فوریه وارد پایتخت کشور شد و به زودی با رئیسجمهور مستعفی پولک ملاقات کرد. پولک نظر کمی نسبت به تیلور داشت و بهطور خصوصی او را «بدون اطلاعات سیاسی» و «کاملاً فاقد صلاحیت برای پست ریاست جمهوری» میدانست. تیلور هفته بعد را با نخبگان سیاسی ملاقات کرد که برخی از آنها تحت تأثیر ظاهر و رفتار او قرار نگرفتند. کمتر از دو هفته تا مراسم تحلیف او باقی مانده بود، او با کلیتون ملاقات کرد و با عجله کابینه خود را نهایی کرد.
تحلیف
دوره ریاستجمهوری تیلور در روز یکشنبه ۴ مارس آغاز شد، اما مراسم تحلیف او به دلیل نگرانیهای مذهبی تا روز بعد برگزار نشد. سخنرانی او همچنین بر اهمیت پیروی از پیشینه رئیسجمهور واشینگتن در اجتناب از ائتلافهای درهم تنیده تأکید کرد.
در طول دوره پس از تحلیف، تیلور زمانی را برای ملاقات با بسیاری از جویندگان دفتر و سایر شهروندان عادی که خواهان توجه او بودند، اختصاص داد. او همچنین در تعداد زیادی مراسم تشییع جنازه از جمله خدمات پولک و دالی مدیسون شرکت کرد. به گفته آیزنهاور، تیلور عبارت «بانوی اول» را در مداحی خود برای مدیسون ابداع کرد. در تابستان ۱۸۴۹، تیلور به شمال شرقی ایالات متحده سفر کرد تا با منطقه ای که کمتر دیده بود آشنا شود. او بخش اعظم سفر را درگیر بیماریهای گوارشی گذراند و تا سپتامبر به واشینگتن بازگشت.
بحران مقطعی
با روی کار آمدن تیلور، کنگره با مجموعه ای از سوالات مربوط به واگذاری مکزیک مواجه شد که پس از جنگ مکزیک توسط ایالات متحده به دست آمد و به مناطق نظامی تقسیم شد. مشخص نبود که کدام ناحیه به ایالتها تبدیل میشود و کدام منطقه به قلمرو فدرال تبدیل میشود، در حالی که مسئله برده داری آنها کنگره را به شدت تهدید میکرد. جنوبیها با پذیرش منطقه کالیفرنیا، قلمرو نیومکزیکو و قلمرو یوتا در اتحادیه به عنوان ایالتهای آزاد با وجود رشد جمعیتی و اقتصادی کالیفرنیا مخالفت کردند. علاوه بر این، پس از اینکه پریگ علیه پنسیلوانیا به برده داران اجازه داد تا بردههای فراری را در ایالتهای آزاد دستگیر کنند، جنوبیها بهطور فزاینده ای نسبت به کمکهایی که شمالیها به بردگان فراری داده بودند، خشمگین شده بودند و مقامات شمالی اغلب از اجرای قانون بردههای فراری در سال ۱۷۹۳ خودداری میکردند. در همان زمان، شمالیها خواستار لغو تجارت بردههای داخلی در واشینگتن دی سی شدند. در نهایت، تگزاس مدعی بخشهایی از شرق نیومکزیکو شد و تهدید کرد که شبهنظامیان ایالتی خود را برای اجرای نظامی ادعاهای ارضی خود اعزام خواهد کرد.
تیلور در حالی که خود یک بردهدار جنوبی بود، معتقد بود که بردهداری از نظر اقتصادی در واگذاری مکزیک غیرممکن است، و بنابراین با بردهداری در آن سرزمینها بهعنوان منبع بیضروری برای بحث مخالفت میکرد. هدف اصلی او صلح مقطعی، حفظ اتحادیه از طریق سازش قانونی بود. با افزایش خطر جدایی جنوب، او بهطور فزاینده ای در کنار شمالیهای ضد برده داری مانند سناتور ویلیام اچ سیوارد از نیویورک قرار گرفت، حتی پیشنهاد کرد که در صورت رسیدن چنین لایحه ای به میز کارش، شرط ویلموت را برای ممنوعیت برده داری در مناطق فدرال امضا خواهد کرد.
از نظر تیلور، بهترین راه رو به جلو پذیرش کالیفرنیا به عنوان یک ایالت و نه یک قلمرو فدرال بود، زیرا این امر مسئله برده داری را از دست کنگره خارج میکرد. زمان ایالتی شدن به نفع تیلور بود، زیرا در زمان تحلیف او، تب طلا در کالیفرنیا به خوبی در جریان بود و جمعیت کالیفرنیا در حال انفجار بود. دولت، نماینده توماس باتلر کینگ را به کالیفرنیا اعزام کرد تا آب را آزمایش کند و از ایالت حمایت کند، زیرا میدانست که کالیفرنیاییها مطمئناً قانون اساسی ضد برده داری را تصویب میکنند. کینگ دریافت که یک کنوانسیون قانون اساسی در حال حاضر در جریان است، و تا اکتبر ۱۸۴۹، کنوانسیون به اتفاق آرا با پیوستن به اتحادیه موافقت کرد - و برده داری را در داخل مرزهای خود ممنوع کرد.
مسئله مرز نیومکزیکو-تگزاس در زمان تحلیف تیلور حل نشده بود. قلمروی که به تازگی از مکزیک به دست آمده بود، تحت صلاحیت فدرال بود، اما تگزاسیها مدعی یک بخش از زمین در شمال سانتافه بودند و مصمم بودند آن را در داخل مرزهای خود بگنجانند، علیرغم اینکه حضور چشمگیری در آنجا نداشتند. تیلور با ادعای نیومکزیکیها طرف شد و در ابتدا برای حفظ آن به عنوان یک قلمرو فدرال تلاش کرد، اما در نهایت از ایالت حمایت کرد تا بحث برده داری در کنگره را کاهش دهد. دولت تگزاس، تحت حاکمیت فرماندار جدید پی. هانسبورو بل، تلاش کرد تا اقدامات نظامی را برای دفاع از قلمرو علیه دولت فدرال افزایش دهد، اما ناموفق بود.
ساکنان سنت روز آخر (مورمون) در یوتای امروزی، ایالت موقت دزرت را ایجاد کرده بودند، محدوده وسیعی از قلمرو که امید چندانی به شناسایی توسط کنگره نداشت. دولت تیلور ترکیب قلمروهای کالیفرنیا و یوتا را در نظر گرفت اما در عوض سازماندهی قلمرو یوتا را انتخاب کرد. برای کاهش نگرانی مورمونها در مورد آزادی مذهبی، تیلور قول داد که با وجود اینکه یک قلمرو فدرال هستند، از کنگره استقلال نسبی خواهند داشت.
تیلور تنها گزارش وضعیت اتحادیه خود را در دسامبر ۱۸۴۹ به کنگره ارسال کرد. او رویدادهای بینالمللی را مرور کرد و تغییرات متعددی را برای سیاست تعرفهها و سازمان اجرایی پیشنهاد کرد، اما بحران بخشی که کنگره با آن مواجه بود بر چنین موضوعاتی سایه انداخت. او در مورد درخواستهای کالیفرنیا و نیومکزیکو برای ایالتی شدن گزارش داد و توصیه کرد که کنگره آنها را به صورت مکتوب تأیید کند و «باید از معرفی آن موضوعات هیجانانگیز با شخصیت مقطعی خودداری کند». این گزارش سیاستی غیرعادی و غیر عاطفی بود، اما با محکومیت شدید جدایی طلبان به پایان رسید. این امر بر قانونگذاران جنوبی که پذیرش دو ایالت آزاد را یک تهدید وجودی میدانستند، تأثیری نداشت و کنگره در بنبست باقی ماند.
امور خارجه
تیلور و وزیر امور خارجهاش، جان ام. کلیتون، هر دو فاقد تجربه دیپلماتیک بودند و در زمانی نسبتاً بدون حادثه در سیاست بینالملل آمریکا به قدرت رسیدند. ناسیونالیسم مشترک آنها به تیلور اجازه داد تا مسائل سیاست خارجی را با حداقل نظارت به کلیتون واگذار کند، اگرچه هیچ سیاست خارجی تعیینکننده ای تحت مدیریت آنها ایجاد نشد. به عنوان مخالفان نظم استبدادی اروپا، آنها صریحاً از لیبرالهای آلمانی و مجارستانی در انقلابهای ۱۸۴۸ حمایت کردند، اگرچه آنها هیچ کمکی در راه ارائه نکردند.
توهین گیوم تل پوسین، وزیر فرانسه، تقریباً منجر به قطع روابط دیپلماتیک شد تا اینکه پوسین جایگزین شد و اختلافات جبران خسارت با پرتغال منجر به سخنان تند دولت تیلور شد. در تلاشی مثبت تر، دولت ترتیبی داد تا دو کشتی به جستجوی بریتانیا برای یافتن تیمی از کاشفان بریتانیایی به رهبری جان فرانکلین که در قطب شمال گم شده بودند کمک کنند. در حالی که دولتهای قبلی ویگ بر تجارت اقیانوس آرام به عنوان یک ضرورت اقتصادی تأکید کرده بودند، دولت تیلور هیچ ابتکار عمده ای در خاور دور انجام نداد.
در طول سالهای ۱۸۴۹ و ۱۸۵۰، آنها با نارسیسو لوپز، رادیکال ونزوئلایی که در تلاش برای فتح کاپیتانی ژنرال اسپانیایی کوبا، اکسپدیشنهای مکرر فیلیباستر را رهبری میکرد، مبارزه کردند. الحاق کوبا موضوع شیفتگی بسیاری در جنوب بود، که در کوبا یک دولت برده جدید بالقوه میدیدند، و لوپز چندین حامی برجسته جنوبی داشت. لوپز پیشنهادهای سخاوتمندانه ای به رهبران نیروهای مسلح ایالات متحده داد تا از او حمایت کنند، اما تیلور و کلیتون این شرکت را غیرقانونی میدانستند. آنها محاصره کردند و بعداً مجوز دستگیری دسته جمعی لوپز و یارانش را صادر کردند، اگرچه این گروه در نهایت تبرئه شدند. آنها همچنین با اسپانیا که چندین آمریکایی را به اتهام دزدی دریایی دستگیر کرده بود، مقابله کردند، اما اسپانیاییها در نهایت آنها را تسلیم کردند تا روابط خوبی با ایالات متحده برقرار کنند.
مسلماً دستاورد قطعی دولت تیلور در سیاست خارجی، معاهده کلیتون-بولور در سال ۱۸۵۰ بود که در مورد یک کانال بین اقیانوسی پیشنهادی از طریق آمریکای مرکزی بود. در حالی که ایالات متحده و بریتانیا روابط دوستانه ای داشتند و ساخت چنین کانالی دهها سال از واقعیت فاصله داشت، این احتمال صرف دو کشور را در موقعیت ناآرامی قرار داد. برای چندین سال، بریتانیا نقاط استراتژیک، به ویژه ساحل پشهها در سواحل شرقی نیکاراگوئه کنونی را تصرف کرده بود. مذاکراتی با بریتانیا انجام شد که منجر به امضای معاهده کلیتون-بولور شد. هر دو کشور توافق کردند که ادعای کنترل هیچ کانالی را که ممکن است در نیکاراگوئه ساخته شود، نکنند. این معاهده توسعه یک اتحاد انگلیسی-آمریکایی را ترویج کرد. تکمیل آن آخرین اقدام تیلور به عنوان رئیسجمهور بود.
تلاشهای سازش و روزهای پایانی
زمانی که کنگره در مورد برده داری بحث میکرد، کلی نقش اصلی را ایفا کرد. در حالی که مواضع او تا حدودی با تیلور همپوشانی داشت، رئیسجمهور همیشه فاصله خود را با کلی حفظ میکرد. مورخان در مورد انگیزه او از انجام این کار اختلاف نظر دارند. این باعث شد که تیلور از نظر سیاسی منزوی شود زیرا جنوبیها ترجیح او را برای تعیین سرزمینهای مکزیک به عنوان ایالتهای آزاد قبول نداشتند، در حالی که شمالیها مخالفت او با دستور کار قانونگذاری کلی را تأیید نکردند. در نتیجه، کنگره بهطور فزاینده ای تیلور را در حین تهیه پیش نویس مصالحه نادیده گرفت. با کمک دنیل وبستر، کلی پیشنهاد مهم خود را، مصالحه ۱۸۵۰، ارائه کرد. این پیشنهاد به کالیفرنیا اجازه داد تا ایالتی شود و به آن استقلال در مورد مسئله برده داری بدهد، در حالی که سایر مناطق تحت صلاحیت فدرال باقی خواهند ماند. این شامل بخشهای مورد مناقشه نیومکزیکو نیز میشود، اگرچه تگزاس برای قلمرو بازپرداخت میشود.
برده داری در ناحیه کلمبیا حفظ میشود، اما تجارت برده ممنوع میشود. در همین حال، قانون سختگیرانهای برای بردههای فراری وضع میشد که قوانین شمالی را که جنوبیها را از بازیابی بردههای فراری محدود میکرد، دور میزد.
تنشها با مذاکره کنگره و افزایش مذاکرات جدایی بالا گرفت، که با تهدید تیلور برای اعزام نیرو به نیومکزیکو برای محافظت از مرزهایش در برابر تگزاس به اوج رسید و خود او ارتش را رهبری میکرد. بحران پس از آن تشدید شد که نمایندگان در نیومکزیکو قانون اساسی ایالتی جدیدی را پیشنهاد کردند که بردهداری را ممنوع میکرد و پیتر هانسبورو بل در انتخابات فرمانداری تگزاس در سال ۱۸۴۹ برنده شد و متعهد شد دستور حمله شبهنظامیان به نیومکزیکو را صادر کند. سناتورهای جنوبی تیلور را به فرستادن مخفیانه ارتش ایالات متحده به نیومکزیکو متهم کردند. تیلور این اتهامات را رد کرد اما تأکید کرد که مایل است. او همچنین گفت که "هرکسی را که "علیه اتحادیه عصیان کند، با اکراهی کمتر از آویزان کردن فراریان و جاسوسان در مکزیک به دار آویخته میشود."
قانون همهپرسی گام بزرگی در این زمینه بود، اما در نهایت به دلیل رادیکالهای هر دو طرف و مخالفت تیلور نتوانست تصویب شود. در این مرحله، تیلور شروع به دریافت نارضایتی حتی از متحدان سیاسی خود کرد. وزیر جنگ کرافورد به تیلور هشدار داد که استقرار نظامی در نیومکزیکو را تأیید نخواهد کرد، اگرچه تیلور گفت که این دستور را خودش خواهد داد. مشاوران نزدیک تیلور، رابرت تومبز و الکساندر استیونز، هر دو ویگ جنوبی که بعداً به عنوان مقامات در دولت کنفدراسیون خدمت کردند، به او هشدار دادند که لفاظیهای او در مورد نیومکزیکو، جنوبیها را از حزب بیرون خواهد کرد.
در دوران ریاست جمهوری تیلور هیچ سازش بزرگی روی میز او نرسید. در عوض، آخرین روزهای او تحت الشعاع ماجرای گالفین قرار گرفت. کرافورد قبل از پیوستن به کابینه تیلور به عنوان وکیل مشغول به کار بود. او در یک پرونده ۱۵ ساله به نمایندگی از نوادگان یک تاجر استعماری که خدماتش به ولیعهد بریتانیا در زمان انقلاب آمریکا بازپرداخت نشده بود، درگیر بود. بدهی بریتانیا به جورج گالفین باید توسط دولت فدرال تقبل میشد، اما وارثان گالفین تنها پس از سالها دعوای حقوقی، اصل بدهی را دریافت کردند و نتوانستند سودی را از دولت پولک دریافت کنند.
مردیت وزیر خزانه داری، با حمایت دادستان کل جانسون، سرانجام در آوریل ۱۸۵۰ این پرداخت را امضا کرد. با شرمندگی تیلور، این پرداخت شامل غرامت قانونی نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به کرافورد بود. دو عضو کابینه عملاً بخش عظیمی از خزانه عمومی را به دیگری تقدیم کرده بودند. تحقیقات مجلس نمایندگان کرافورد را از هرگونه تخلف قانونی تبرئه کرد، اما با این وجود مخالفت خود را با پذیرش پرداخت اعلام کرد. تیلور، که قبلاً در حال طراحی سازماندهی مجدد کابینه خود بود، اکنون رسوایی آشکاری برای پیچیدهتر کردن وضعیت داشت. مجلس نمایندگان به محکوم کردن تیلور رأی داد و روزنامههای هر دو حزب شروع به استیضاح او کردند.
مرگ
در ۴ ژوئیه ۱۸۵۰، گزارش شده است که تیلور در هنگام شرکت در جشنهای تعطیلات در طول یک رویداد جمعآوری کمک مالی در بنای یادبود واشینگتن، که در آن زمان در حال ساخت بود، مقادیر زیادی گیلاس و شیر یخ مصرف کرد. در طی چند روز، او با یک بیماری گوارشی ناشناخته که در ابتدا شبیه گاستروانتریت حاد بود، به شدت بیمار شد. این بیماری در ابتدا خفیف به نظر میرسید و در روز اول تیلور به اندازه کافی خوب بود که به کار خود ادامه داد. پس از آن وضعیت او بدتر شد. پزشک ارتش او الکساندر اس. وترسپون «این بیماری را به عنوان وبا مربوس تشخیص داد، یک اصطلاح انعطاف پذیر در اواسط قرن نوزدهم برای بیماریهای روده ای به گونه ای متنوع مانند اسهال و اسهال خونی، اما به وبا آسیایی مرتبط نیست» هویت و منبع بیماری تیلور موضوع گمانهزنیهای تاریخی است، اگرچه مشخص است که چند تن از اعضای کابینه وی با بیماری مشابهی به دنیا آمده بودند.
تب شروع شد و شانس تیلور برای بهبودی اندک بود. در ۸ ژوئیه، تیلور به یکی از پزشکان متذکر شد:
«من نباید تعجب کنم اگر این موضوع با مرگ من خاتمه یابد. من انتظار نداشتم با چیزی که از زمان ارتقاء من به ریاست جمهوری من را درگیر کرده است روبرو شوم. خدا میداند که من تلاش کردهام تا آنچه را که به عنوان یک وظیفه صادقانه تصور میکردم، انجام دهم. اما من اشتباه کردهام. انگیزههای من اشتباه تعبیر شده است، و احساسات من به شدت خشمگین شده است.»
تیلور در ساعت ۱۰:۳۵ شب درگذشت. در ۹ ژوئیه ۱۸۵۰. او ۶۵ ساله بود. پس از مرگ وی، معاون رئیسجمهور فیلمور ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و دوره تیلور را به پایان رساند که در ۴ مارس ۱۸۵۳ به پایان رسید. فیلمور بلافاصله پس از تصدی مسئولیت، مصالحه ۱۸۵۰ را با هدف حل و فصل بسیاری از مسائلی که دولت تیلور با آن مواجه بود امضا کرد.
کمیته ویژه مشترکی توسط شورای مشترک شهر نیویورک منصوب شد تا مقدمات تشییع جنازه تیلور را که در ۲۳ ژوئیه ۱۸۵۰ در شهر نیویورک برگزار شد، انجام دهد. دسته ای از پارک حرکت کردند و از برادوی به سمت چاتم حرکت کردند. این راهپیمایی شامل شلیک سه رگبار توسط هنگ هفتم گارد ملی بود. تعداد ۳۰ ایالت در آن زمان در اتحادیه وجود داشت. تیلور در یک محفظه دفن فلزی فیسک محفوظ با صفحه شیشه ای برای مشاهده صورت متوفی دفن شد. او از ۱۳ ژوئیه تا ۲۵ اکتبر ۱۸۵۰ در طاق عمومی قبرستان کنگره در واشینگتن دی سی دفن شد. جسد او به قطعه خانواده تیلور، جایی که والدینش در مزرعه قدیمی مزرعه تیلور دفن شده بودند، منتقل شد.
تئوریهای ترور
تقریباً بلافاصله پس از مرگ او، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن تیلور توسط جنوبیها یا کاتولیکهای طرفدار بردهداری آغاز شد و نظریههای مشابه تا قرن بیست و یکم ادامه یافت. چند هفته پس از مرگ تیلور، رئیسجمهور فیلمور نامهای دریافت کرد که در آن ادعا میشد تیلور توسط یک مقام مذهبی یسوعی مسموم شده است. در سال ۱۹۷۸، همیلتون اسمیت نظریه ترور خود را بر اساس زمان مصرف مواد مخدر، عدم شیوع تأیید شده وبا، و سایر مطالب استوار کرد. تئوریهایی مبنی بر اینکه تیلور به قتل رسیده است پس از ترور آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۵ افزایش یافت. در سال ۱۸۸۱، جان بینگهام، که به عنوان وکیل دادگستری در دادگاه ترور لینکلن شناخته شده بود، سرمقاله ای در نیویورک تایمز نوشت و ادعا کرد که جفرسون دیویس به عنوان وکیل عمومی در دادگاه ترور لینکلن شناخته شده است. تیلور را مسموم کرد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، کلارا رایزینگ، استاد سابق دانشگاه فلوریدا، نزدیکترین خویشاوند تیلور را متقاعد کرد که با نبش قبر موافقت کند تا بقایای او مورد آزمایش قرار گیرد. بقایای بدن در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۱ نبش قبر و به دفتر بازرس ارشد پزشکی کنتاکی منتقل شد. نمونههایی از مو، ناخن و سایر بافتها برداشته شد و مطالعات رادیولوژیکی انجام شد. بقایای جسد به قبرستان بازگردانده شد و مجدداً با افتخارات مناسب در مقبره دفن شد.
تجزیه و تحلیل فعالسازی نوترون که در آزمایشگاه ملی اوک ریج انجام شد، هیچ شواهدی دال بر مسمومیت نشان نداد، زیرا سطوح آرسنیک بسیار پایین بود. این تجزیه و تحلیل به این نتیجه رسید که تیلور به «موربوس وبا یا گاستروانتریت حاد» مبتلا شده بود، زیرا واشینگتن فاضلابهای بازداشت و ممکن است غذا یا نوشیدنیاش آلوده شده باشد. پزشکان او با ۴۰ دانه در هر دوز (تقریباً ۲٫۶ گرم) او را با «ایپکاک، کلمیل، تریاک و کینین» تحت درمان قرار دادند و «او را نیز خونریزی کردند و تاول زدند.»
مایکل پارنتی، دانشمند علوم سیاسی، توضیح سنتی مرگ تیلور را زیر سؤال میبرد. با تکیه بر مصاحبهها و گزارشهای آسیبشناسان پزشکی قانونی، او استدلال میکند که روش مورد استفاده برای آزمایش مسمومیت با آرسنیک ناقص بود. یک بررسی در سال ۲۰۱۰ نتیجه میگیرد: «هیچ مدرک قطعی دال بر ترور تیلور وجود ندارد، و همچنین به نظر نمیرسد که شواهد قطعی وجود داشته باشد که او ترور نشده است.»
توضیحات
منابع
- http://en.wikipedia.org/wiki/Zachary_Taylor
- زاکری تیلور بایگانیشده در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine