چستر آلن آرتور(Chester A. Arthur)

چستر آلن آرتور (انگلیسی: Chester Alan Arthur، ۵ اکتبر ۱۸۲۹ تا ۱۸ نوامبر ۱۸۸۶) وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که از ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۵ به عنوان بیست‌ویکمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او در آغاز ۱۸۸۱ معاون جیمز آبرام گارفیلد شد و پس از مرگ گارفیلد بر اثر جراحات ناشی از ترور، ریاست‌جمهوری را بر عهده گرفت. آرتور پیش از ورود به سیاست ملی از نزدیکان راسکو کانکلینگ و جناح استالوارت حزب جمهوری‌خواه در نیویورک بود و در مقام متصدی گمرک بندر نیویورک در یکی از مهم‌ترین مراکز نظام حامی‌پروری سیاسی آمریکا فعالیت داشت.

ریاست‌جمهوری آرتور به سبب فاصله‌ای که میان سابقهٔ سیاسی او و بخشی از عملکردش در کاخ سفید پدید آمد، در تاریخ عصر طلایی آمریکا جایگاه ویژه‌ای دارد. گارفیلد در ۱۸۸۱ به دست جویندهٔ ناراضی یک منصب دولتی ترور شد و بحران ناشی از این واقعه فشار عمومی برای اصلاح خدمات کشوری را افزایش داد. آرتور که خود سال‌ها از نظام انتصاب حزبی بهره برده بود، در ژانویهٔ ۱۸۸۳ قانون پندلتون اصلاح خدمات کشوری را امضا کرد. این قانون استخدام بخشی از کارکنان فدرال را به آزمون رقابتی و شایستگی پیوند داد و دریافت اجباری کمک‌های حزبی از کارکنان مشمول را ممنوع کرد. دامنهٔ نخستین قانون محدود بود و حدود یک‌دهم نیروی کار فدرال را در بر می‌گرفت، اما سازوکاری را پدید آورد که در دهه‌های بعد گسترش یافت.

کارنامهٔ او هم‌زمان محدودیت‌های اصلاح‌طلبی آن دوره را نشان می‌دهد. آرتور در آوریل ۱۸۸۲ طرحی را که مهاجرت کارگران چینی را برای بیست سال منع می‌کرد وتو کرد و آن را با تعهدات پیمانی آمریکا و منافع تجاری کشور ناسازگار دانست. یک ماه بعد نسخهٔ ده‌سالهٔ قانون ممانعت ورود چینی‌ها را امضا کرد. این قانون نخستین محدودیت عمدهٔ فدرال بر مهاجرت به ایالات متحده بود که ورود یک گروه قومی از نیروی کار را به طور گسترده ممنوع می‌کرد و همچنین راه شهروندی را بر مهاجران چینی می‌بست. در سیاست اقتصادی، آرتور خواهان کاهش تعرفه‌ها و مهار هزینه‌های کنگره بود و در امور نظامی از نخستین مرحلهٔ نوسازی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با کشتی‌های فولادی و بخار پشتیبانی کرد.

زندگی و صعود سیاسی

آرتور در فیرفیلد ورمانت در خانواده‌ای پرجمعیت زاده شد. پدرش ویلیام آرتور، واعظ باپتیست و مخالف برده‌داری، برای خدمت در کلیساهای گوناگون بارها خانواده را میان ورمانت و نیویورک جابه‌جا کرد. چستر در ۱۸۴۵ وارد کالج یونین در اسکنکتدی شد و در ۱۸۴۸ فارغ‌التحصیل شد. پس از چند سال تدریس و مطالعهٔ حقوق، در ۱۸۵۴ به کانون وکلای نیویورک راه یافت و در دفتر اراستوس دی. کالور در نیویورک کار کرد. این دفتر در پرونده‌های حقوق مدنی نیز فعالیت داشت. آرتور در رسیدگی به فرجام پروندهٔ لمون که به آزادی بردگان آورده‌شده به نیویورک مربوط می‌شد مشارکت کرد و سپس در پروندهٔ الیزابت جنینگز، زن سیاه‌پوستی که از یک تراموای شهری بیرون رانده شده بود، در کسب حکم خسارت علیه شرکت حمل و نقل نقش داشت. این دعوی از پرونده‌هایی بود که به پایان تدریجی جداسازی نژادی در ترامواهای نیویورک کمک کرد. او در ۱۸۵۹ با الن لوئیس هرندون ازدواج کرد. آنان سه فرزند داشتند و الن در ژانویهٔ ۱۸۸۰، پیش از ورود آرتور به معاونت ریاست‌جمهوری، بر اثر ذات‌الریه درگذشت.

با آغاز جنگ داخلی آمریکا، آرتور در شبه‌نظامیان نیویورک به کار اداری و تدارکاتی پرداخت. او مسئول تهیهٔ تجهیزات، اسکان و انتقال نیروهایی بود که ایالت برای ارتش اتحادیه فراهم می‌کرد و در پایان این دوره به درجهٔ سرتیپی در شبه‌نظامیان ایالتی رسید. پس از جنگ، فعالیت حقوقی خود را از سر گرفت و در سازمان جمهوری‌خواهان نیویورک به یکی از همکاران نزدیک راسکو کانکلینگ تبدیل شد. کانکلینگ با شبکه‌ای منظم از انتصاب‌های دولتی و وفاداری حزبی یکی از قدرتمندترین رهبران جمهوری‌خواه ایالت بود. یولیسیز اس گرانت در ۱۸۷۱ آرتور را متصدی گمرک بندر نیویورک کرد. این اداره نزدیک به ۱۳۰۰ کارمند داشت و در آن زمان بخش بزرگی از درآمد گمرکی کشور را وصول می‌کرد. منابع زندگی‌نامه‌ای شواهدی از دریافت رشوه توسط خود آرتور گزارش نمی‌کنند، اما او از نظامی پشتیبانی می‌کرد که در آن کارکنان به کمک مالی به تشکیلات حزبی واداشته می‌شدند و انتصاب‌ها به شدت با حامی‌پروری پیوند داشت.

رادرفورد بیرچارد هیز پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری در ۱۸۷۷ اصلاح گمرک نیویورک را بخشی از برنامهٔ مقابله با حامی‌پروری قرار داد. کمیسیون دولتی از اضافه‌استخدام، انتصاب‌های سیاسی و دریافت کمک‌های حزبی در این اداره گزارش داد و هیز، پس از کشمکش با کانکلینگ، آرتور را در ۱۸۷۸ از سمتش معلق کرد. در کنوانسیون جمهوری‌خواهان ۱۸۸۰، جناح استالوارت از نامزدی دوبارهٔ گرانت حمایت می‌کرد، اما بن‌بست کنوانسیون در نهایت به انتخاب گارفیلد انجامید. آرتور برای ایجاد توازن حزبی و جلب سازمان جمهوری‌خواهان نیویورک به عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری پذیرفته شد، با وجود آنکه کانکلینگ با پذیرش این سمت مخالف بود. آرتور در مقام رئیس سنا در ماه‌های نخست ۱۸۸۱ چند رأی تعیین‌کننده در سنایی به‌شدت تقسیم‌شده داد. پس از مرگ گارفیلد در ۱۹ سپتامبر، آرتور قانوناً جانشین او شد و ساعت ۲ و ۱۵ دقیقهٔ بامداد ۲۰ سپتامبر در خانهٔ خود در نیویورک در برابر قاضی جان آر. بردی سوگند ریاست‌جمهوری خورد. او دو روز بعد مراسم سوگند را در ساختمان کنگره تکرار کرد.

ریاست‌جمهوری

رسیدن آرتور به کاخ سفید با بدگمانی گسترده نسبت به پیوند او با تشکیلات کانکلینگ همراه بود. ترور گارفیلد به دست چارلز گیتو، فردی که خود را مستحق منصب دولتی می‌دانست، مسئلهٔ حامی‌پروری را به موضوعی ملی تبدیل کرده بود. شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۸۸۲ نیز فشار سیاسی برای اصلاحات را افزایش داد. کنگره در ژانویهٔ ۱۸۸۳ قانون پندلتون را تصویب کرد و آرتور آن را در ۱۶ ژانویه امضا کرد. قانون کمیسیونی برای خدمات کشوری ایجاد کرد، آزمون رقابتی را برای برخی مشاغل مقرر ساخت و اخراج یا تنزل کارکنان مشمول به سبب خودداری از کمک حزبی را ممنوع کرد. پژوهش شان تریو نقش فشار افکار عمومی را در تصویب اصلاحات برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که پذیرش قانون را نمی‌توان تنها با محاسبات انتخاباتی اعضای کنگره توضیح داد. در آغاز تنها حدود ده درصد مشاغل فدرال زیر پوشش نظام تازه قرار گرفتند، اما قانون امکان گسترش تدریجی طبقه‌بندی مشاغل را فراهم کرد و از پایه‌های شکل‌گیری خدمات کشوری حرفه‌ای در دولت فدرال شد.

مسئلهٔ مهاجرت چینی‌ها یکی از مهم‌ترین و مناقشه‌برانگیزترین تصمیم‌های دولت بود. احساسات ضدچینی در ایالت‌های غربی، به‌ویژه کالیفرنیا، فشار شدیدی برای محدودیت مهاجرت ایجاد کرده بود. آرتور در ۴ آوریل ۱۸۸۲ مصوبه‌ای را که ورود کارگران چینی را برای بیست سال متوقف می‌کرد وتو کرد و مدت آن را نامعقول و ناسازگار با پیمان موجود با چین دانست. کنگره سپس مدت ممنوعیت را به ده سال کاهش داد و آرتور در ۶ مه نسخهٔ تازه را امضا کرد. قانون ورود کارگران ماهر و غیرماهر چینی را متوقف ساخت و دادگاه‌ها را از اعطای تابعیت به مهاجران چینی منع کرد. این قانون در دهه‌های بعد با مقررات محدودکنندهٔ بیشتری تکمیل و تمدید شد و به الگویی مهم برای شکل‌گیری نظام فدرال کنترل مهاجرت بر پایهٔ ملیت و نژاد تبدیل شد. از این رو، وتوی نخست آرتور دامنهٔ محدودیت پیشنهادی را کاهش داد، اما امضای نسخهٔ نهایی دولت او را در استقرار این سیاست تبعیض‌آمیز سهیم کرد.

آرتور در امور مالی خواهان کاهش مازاد درآمد فدرال بود و از کمیسیون تعرفه‌ای حمایت کرد که کاهش ۲۰ تا ۲۵ درصدی نرخ‌ها را پیشنهاد داد. کنگره در قانون تعرفهٔ ۱۸۸۳ کاهش بسیار محدودتری تصویب کرد. او همچنین قانون هزینه‌های رودخانه‌ها و بندرهای ۱۸۸۲ را به سبب پروژه‌های محلی و هزینه‌های غیرضروری وتو کرد، هرچند کنگره وتوی او را شکست. در سیاست نظامی، دولت او از نخستین برنامهٔ پایدار نوسازی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پس از جنگ داخلی پشتیبانی کرد. کنگره در مارس ۱۸۸۳ ساخت سه رزم‌ناو فولادی آتلانتا، بوستون و شیکاگو و کشتی دلفین را مجاز کرد. این کشتی‌ها که با نام گروه «اِی بی سی دی» شناخته شدند، گذار نیروی دریایی از بدنهٔ چوبی و بادبان به فولاد و نیروی بخار را نمایندگی می‌کردند. دولت آرتور در سیاست خارجی فعالیت محدودی داشت و مسائل داخلی بر دورهٔ او غلبه داشتند، اما سازمان اطلاعات نیروی دریایی و کالج جنگ دریایی نیز در همین دوره پدید آمدند و پایه‌های نهادی نوسازی دریایی را گسترش دادند.

بیماری، پایان دوره و ارزیابی تاریخی

آرتور از بخش بزرگی از دورهٔ ریاست‌جمهوری خود با بیماری مزمن کلیه دست و پنجه نرم می‌کرد. در ۱۸۸۲ پزشکان بیماری او را «بیماری برایت» تشخیص دادند، اصطلاحی تاریخی که در آن زمان برای مجموعه‌ای از بیماری‌های کلیوی همراه با نارسایی و وجود پروتئین در ادرار به کار می‌رفت. او تشخیص را از افکار عمومی پنهان کرد و بیماری به تدریج توان جسمی او را کاهش داد. نزدیک شدن انتخابات ۱۸۸۴ با شکاف سیاسی دیگری همراه بود. بسیاری از استالوارت‌های قدیمی به دلیل فاصله گرفتن آرتور از نظام حامی‌پروری از او ناخشنود بودند و اصلاح‌طلبان نیز هنوز به سابقهٔ سیاسی او بدگمان بودند. آرتور اجازه داد هوادارانش برای نامزدی او تلاش کنند، اما خود کارزار نیرومندی به راه نینداخت و در کنوانسیون جمهوری‌خواهان در دور چهارم رأی‌گیری نامزدی را به جیمز جی. بلین واگذار کرد.

پس از پایان ریاست‌جمهوری در مارس ۱۸۸۵، آرتور به نیویورک بازگشت و کوشید فعالیت حقوقی را از سر بگیرد، اما بیماری امکان کار منظم را از او گرفت. شمار زیادی از اسناد شخصی او نیز از میان رفتند و کتابخانهٔ کنگره یادآور می‌شود که نابودی بخش بزرگی از این مدارک یکی از دشواری‌های پژوهش دربارهٔ زندگی اوست. مجموعهٔ باقی‌ماندهٔ آرتور در کتابخانهٔ کنگره حدود ۴۴۰۰ قلم را در بر می‌گیرد و اسناد مربوط به ریاست‌جمهوری، گمرک نیویورک و فعالیت او در حزب جمهوری‌خواه ایالت را شامل می‌شود. وضعیت جسمی او در ۱۸۸۶ وخیم‌تر شد. بررسی پزشکی جدید بر پایهٔ گزارش‌های معاصر نشان می‌دهد که علت دقیق نارسایی کلیهٔ او را نمی‌توان تعیین کرد. آرتور در ۱۷ نوامبر دچار سکتهٔ مغزی شدید شد و روز بعد در ۵۷ سالگی در خانه‌اش در منهتن درگذشت. او در گورستان روستایی آلبانی در نیویورک به خاک سپرده شد.

ارزیابی تاریخی آرتور در طول زمان تغییر کرده است. شهرت سیاسی اولیهٔ او به عنوان کارگزار ماهر ماشین کانکلینگ و بهره‌مند از نظام حامی‌پروری سبب شد بسیاری از معاصران انتظار ریاست‌جمهوری ضعیف و کاملاً حزبی داشته باشند. زندگی‌نامهٔ مفصل توماس ریوز و پژوهش‌های بعدی این تصویر را پیچیده‌تر کرده‌اند و بر توان اداری، استقلال بیشتر او پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری و آمادگی‌اش برای پذیرش اصلاح خدمات کشوری تأکید کرده‌اند. این بازنگری محدودیت‌های دورهٔ او را از میان نمی‌برد. قانون پندلتون در آغاز دامنهٔ کوچکی داشت، اصلاح تعرفه به نتیجهٔ مورد نظر دولت نرسید و امضای قانون ممانعت ورود چینی‌ها یکی از مهم‌ترین نمونه‌های قانون‌گذاری تبعیض‌آمیز مهاجرتی در تاریخ آمریکا شد. جایگاه آرتور در تاریخ ریاست‌جمهوری از همین ترکیب ناشی می‌شود: سیاستمداری پرورش‌یافته در ساختار حامی‌پروری عصر زراندود که در مقام رئیس‌جمهور بخشی از همان ساختار را محدود کرد و در کنار آن سیاست‌هایی را پذیرفت که مرزهای قومی و نژادی عضویت در جامعهٔ سیاسی آمریکا را سخت‌تر ساخت.

جستارهای وابسته

• جیمز آبرام گارفیلد
• قانون ممانعت ورود چینی‌ها
• خدمات کشوری
• عصر زراندود

پانویس

منابع

• Karabell, Zachary (2004). Chester Alan Arthur (in English). Times Books. ISBN 9780805069518.
• Reeves, Thomas C. (1975). Gentleman Boss: The Life of Chester Alan Arthur (in English). Knopf. ISBN 9780394460956.
• Pappas, Theodore N. (2017). "Bright's Disease, Malaria, and Machine Politics: The Story of the Illness of President Chester A. Arthur". Surg J (N Y) (in English). 3 (4): e181 تا e187. doi:10.1055/s-0037-1612632.
• Theriault, Sean M. (2003). "Patronage, the Pendleton Act, and the Power of the People". The Journal of Politics (in English). 65 (1): 50 تا 68. doi:10.1111/1468-2508.t01-1-00003.

پیوند به بیرون

• مجموعهٔ اسناد چستر آلن آرتور در کتابخانهٔ کنگره
• راهنمای منابع چستر آرتور در کتابخانهٔ کنگره
• مدخل چستر آرتور در مرکز میلر دانشگاه ویرجینیا