فرانکلین پیرس(Franklin Pierce)

فرانکلین پیرس (به انگلیسی: Franklin Pierce) چهاردهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب دموکرات بود و از ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۷ این سمت را بر عهده داشت. او از ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۲ یکی از سناتورهای نیوهمپشایر در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا بود و پیش از آن، از ۱۸۳۳ تا ۱۸۳۷، به عنوان نمایندهٔ نیوهمپشایر در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا خدمت کرد.

پیرس در دوره‌ای به ریاست‌جمهوری رسید که مصالحه ۱۸۵۰ موقتاً از شدت بحران میان بخش‌های مختلف کشور کاسته بود، اما اختلاف بر سر گسترش برده‌داری همچنان ادامه داشت. او کوشید با حفظ اتحاد درون حزب دموکرات و جلب حمایت سیاستمداران جنوبی از تشدید بحران جلوگیری کند، اما سیاست‌های دولت او، به‌ویژه در مسئلهٔ برده‌داری در سرزمین‌های غربی، به افزایش تنش‌های سیاسی و منطقه‌ای انجامید.

زندگی

ورود به سیاست

فرانکلین پیرس در سال ۱۸۰۴ در نیوهمپشایر به دنیا آمد. در جوانی حقوق خواند و وارد سیاست شد. در ۱۸۲۹ به مجلس قانون‌گذاری نیوهمپشایر راه یافت و دو سال بعد رئیس آن شد. در دهه ۱۸۳۰ به واشینگتن رفت و ابتدا به عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان و سپس سناتور ایالات متحده خدمت کرد. پیرس در جنگ آمریکا و مکزیک نیز خدمت نظامی کرد. دوستان و حامیان او در نیوهمپشایر در آستانهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۵۲ نامش را برای نامزدی مطرح کردند. در کنوانسیون ملی حزب دموکرات، پس از آنکه نامزدهای اصلی نتوانستند اکثریت لازم را به دست آورند، پیرس در چهل‌ونهمین دور رأی‌گیری به عنوان نامزد حزب انتخاب شد.

پیرس در انتخابات، ژنرال وینفیلد اسکات، نامزد حزب ویگ، را شکست داد و به عنوان چهاردهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده انتخاب شد. بر اساس سرشماری ۱۸۵۰، جمعیت ایالات متحده ۲۳٬۱۹۱٬۸۷۶ نفر بود. دو ماه پس از انتخابات و پیش از آغاز دورهٔ ریاست‌جمهوری، پیرس، همسرش جین پیرس و پسر یازده‌ساله‌شان بنیامین در ۶ ژانویهٔ ۱۸۵۳ دچار سانحهٔ قطار شدند. بنیامین در این سانحه کشته شد، اما پیرس و همسرش زنده ماندند.

ریاست‌جمهوری

پیرس در نطق مراسم ادای سوگند ریاست‌جمهوری از صلح و شکوفایی داخلی و نقش فعال‌تر ایالات متحده در روابط خارجی سخن گفت. سیاست خارجی دولت او نیز با مسئلهٔ گسترش ارضی کشور پیوند داشت. دولت پیرس در آمریکای مرکزی برای محدود شدن برخی ادعاها و منافع بریتانیا تلاش کرد و هم‌زمان امکان خرید کوبا از اسپانیا را بررسی کرد. مسئلهٔ گسترش برده‌داری سبب شد این سیاست‌ها نیز در داخل ایالات متحده با مناقشه همراه شوند.

موج تازه‌ای از اختلافات بر سر برده‌داری با ارائهٔ لایحهٔ کانزاس و نبراسکا آغاز شد. این قانون، که سناتور استیون ای. داگلاس تدوین کرده بود، به ساکنان سرزمین‌های جدید اجازه می‌داد دربارهٔ قانونی بودن برده‌داری تصمیم بگیرند و در عمل محدودیت‌های مصالحه میسوری را کنار می‌گذاشت. داگلاس همچنین از توسعهٔ راه‌آهنی به سوی غرب که از این مناطق عبور کند حمایت می‌کرد. در همین دوره، دولت پیرس جیمز گدزدن را برای مذاکره با مکزیک اعزام کرد. بر پایهٔ توافق حاصل‌شده، ایالات متحده اراضی‌ای را که امروزه بخش‌هایی از جنوب آریزونا و نیومکزیکو را تشکیل می‌دهند به مبلغ ۱۰ میلیون دلار از مکزیک خرید.

آشوب در کانزاس

پیشنهاد داگلاس برای سازمان‌دهی سرزمین‌های غربی پیامدهای سیاسی گسترده‌ای داشت. بر اساس قانون کانزاس و نبراسکا، ساکنان سرزمین‌های جدید می‌توانستند دربارهٔ برده‌داری تصمیم بگیرند. در نتیجه، طرفداران و مخالفان برده‌داری برای تأثیرگذاری بر آیندهٔ کانزاس به این سرزمین مهاجرت کردند و رقابت سیاسی میان آنان به خشونت و درگیری مسلحانه انجامید. این دوره که به «کانزاس خونین» شهرت یافت، یکی از بحران‌هایی بود که به تشدید اختلاف میان شمال و جنوب در سال‌های پیش از جنگ داخلی آمریکا انجامید.

خشونت و اختلاف سیاسی در کانزاس تا پایان دورهٔ ریاست‌جمهوری پیرس ادامه داشت. حمایت او از قانون کانزاس و نبراسکا نیز موقعیتش را در حزب دموکرات تضعیف کرد. دموکرات‌ها در ۱۸۵۶ او را دوباره نامزد ریاست‌جمهوری نکردند و جیمز بیوکنن نامزدی حزب را به دست آورد. پیرس پس از پایان دوره ریاست‌جمهوری به نیوهمپشایر بازگشت. او در ۸ اکتبر ۱۸۶۹ در شهر کنکورد، نیوهمپشایر درگذشت.

پانویس

منابع

پیوند به بیرون